maandag 24 november 2014

Methaan in voorraad


Onstuimige sms van D. die in Parijs de JUWELEN zag afgehamerd op een vranke vier ton. Ik reageerde met een welgemeend AU! Mijn gekneusde enkel zorgde inmiddels voor dubbel ongemak in de vorm van een gemene ontsteking. Ik slikte diclofenac om de pijn te onderdrukken en maagzuurremmers om de zware dosis te verdragen. Daar werd ik weer zo winderig van dat ik vreesde dat de zwavelverbindingen mijn albumcollectie zouden aanvreten.

Allengs sloeg de angst om in het meeslepende inzicht dat ik straks slechts een lucifer hoefde af te strijken om mijn deerniswekkende zelf en mijn malle verzameling tot ontploffing te brengen.


Maar S. kwam te vroeg thuis en smeet de vensterramen open.
‘Je had wel kunnen stikken,’ zei ze. En een tikkeltje teleurgesteld zag ik het opgehoopte methaan onbenut vervliegen.

vrijdag 21 november 2014

Karaktermoord


Mailtje van A la Recherche-lezer Rich Thomassen die zich verwondert over de verschillende handtekeningen van dokter Septimus, in de oude en herziene versie van Het Gele Teken.
Hij bracht me op een idee.
Ik legde beide signaturen voor aan F., een kennis met een alleszins gevorderd grafologisch inzicht. Over herkomst en achtergrond gaf ik geen informatie.

Allereerst de signatuur uit de oude Lombard-uitgave (die overigens identiek is aan het origineel van Jacobs):


Volgens F. kunnen we deze handtekening toeschrijven aan ‘een krachtige persoonlijkheid met mogelijk narcistische trekken’. De losstaande S duidt op ‘een sterke wil om niet over zich heen te laten lopen’. Opmerkelijk noemt hij daarnaast vooral ‘de ferme punt achter de naam én de onderstreping die exact daaronder eindigt. Dit lijkt me een vingerwijzing naar een onwil om te onderhandelen en een afkeer van compromissen.’

En dan de signatuur uit de opnieuw vertaalde en geletterde uitgave uit 1987:


Hier duidt, meent F., ‘een zekere verkramptheid (gedrongenheid) van het schrift op onzekerheid en mogelijk een laag zelfbeeld’. De doorgetrokken onderstreping ‘moet die onmacht verhullen’ maar benadrukt hier volgens F. juist ‘dat we te maken hebben met iemand die vermoedelijk niet heel stevig in zijn schoenen staat’.

Voor wat het waard is: de grote grap achter dit alles is natuurlijk de rol van letteraar Eddy Ryssack. Hij moet oprecht gemeend hebben een bijdrage te leveren aan een verbeterde versie van Het Gele Teken, maar hielp onbewust het hardvochtige karakter van dokter Septimus om zeep...

donderdag 20 november 2014

Wondermidvoor


Wat komende zaterdag in Parijs óók onder de hamer gaat:


Dédicace van Hergé in LOTUS BLEU: Kuifje als wondermidvoor. En zie die armpjes eens zelfverzekerd omhoog zwieren!

Als je de bal wegdenkt, dan… Wel, dan heb je dus dit:


Slimme keuze derhalve van Spielberg c.s. om voor de rol van Kuifje een balletdansertje te contracteren...

dinsdag 18 november 2014

Om de liefde Gods!


Eén kanttekening nog bij Het Gele Teken (curieus toch hoeveel reacties het duo Blake en Mortimer losmaakt bij de A la Recherche-lezers, maar dat concludeerde ik al eerder).

Heeft het album de tand des tijds doorstaan? Het hangt van het album af. Ik herlas de gerenoveerde versie uit 1987 en legde het rap terzijde. De nieuwe vertaling is getrouw aan het origineel – en dus zeer vermoeiend. In de oude Lombard-uitgave hebben de (te) vrije vertaling en de beperkingen van de mechanische lettering voor de moderne lezer één groot voordeel: Jacobs’ idiote breedsprakigheid is, met name in de verklarende tekstblokken, teruggebracht tot draaglijke dimensies.

Enfin, die oude versie – de versie waarmee ik ben opgegroeid – bleek nog wél goed leesbaar. En soms rijker in taal dan ik had verwacht.

Uit de herziene uitgave van 1987:


Het tekstblok kondigt een blocnootvelletje aan met een angstige noodkreet. De tekening toont een blocnootvelletje met een angstige noodkreet.

De oude Lombard-uitgave:


Tekstblok en tekening zijn hier complementair (en dus in wezen zéér on-Jacobs).

Let bij de laatste afbeelding overigens op het fraaie ‘Om de liefde Gods’ én op de schaduwrijke vouwen in het papier. Op afbeelding 1 heeft Septimus de vouwen duidelijk zelf getekend. Dat maakt hem als geleerde net iets te veel krankzinnig om voor deze lezer nog geloofwaardig te zijn.

maandag 17 november 2014

Wie goed doet...


Rotweer en een dito fysiek – de ideale omstandigheden om een stapel oude tijdschriften weg te werken. Aldus stuitte ik op citaten van de gesneefde Seth Gaaikema, over het script dat hij schreef voor de Kuifje-musical:

‘In elk geval is hij helemaal van deze tijd. Kuifje surft live over de hele wereld. Hij is een pre-internetter. Hij gaat overal heen, wil alles weten. En het goeie aan hem is dat hij nog steeds denkt dat er aan de wereld iets te doen is.’

’s Avonds op de BBC hoorde ik die zienswijze bijna letterlijk samenvallen met een opmerking over de door IS onthoofde hulpverlener Peter Kassig:

‘He traveled the world to appease his restlessness and to help. He really thought he could help.’

Lees de biografieën van de westerlingen die in Syrië hun hoofd hebben verloren: afstammelingen van Kuifje zijn het, padvinders (‘who did their best to lead saintly lives’) die verstrikt raken in een al te bekend feuilleton:



‘De executie zal plaatsvinden in de vroege ochtend’...

Maar voor Kassig c.s. is er aan het eind géén geestelijk vader die met een deus ex machina (of een zonsverduistering) de zaken rechttrekt.


donderdag 13 november 2014

dinsdag 11 november 2014

Uitzonderlijke prestatie


Terwijl ik mij een enkelbrace liet aanmeten, haalde S. een zak appeltjes voor me en de opnieuw ingekleurde en geletterde editie van Het Gele Teken.
‘Vraag je me nou om naar een stripwinkel te gaan?’ vroeg ze bokkig.
Ik knikte. Het leek me binnen de relatie verpleegster-patiënt geen onbillijk verlangen.

Jacobs’ opgekalefaterde meesterwerk bleek inmiddels ook alweer op leeftijd, ruim een kwart eeuw oud. De vertaling is secuur: in de Tower of Londen mogen ze gewoon Goddam! zeggen (en Miséricorde! is hier niet het sneue Wel verdraaid! maar het wat krachtiger Allemachtig!).
De harde inkleuring stond me nochtans meteen tegen.
De ‘vuile’ kleuren uit de oude Lombard-uitgave geven de mistscènes in de docks een ongeëvenaarde sfeer. Die zag ik in deze versie niet terug:


Overigens is de lettering verzorgd door Eddy Ryssack, die we onder andere kennen als de eerste directeur van het Brusselse stripmuseum (in de tijd dat de Zandstraat nog een urban war zone was). Hij doet dat iets te subtiel. Het probleem dat zich hieronder manifesteert, dient zich ook aan op talrijke andere pagina’s:


Een uitzonderlijke prestatie van de tekenaar van Brammetje Bram die smartelijk onvermeld blijft in de Comiclopedia van Lambiek:

Eddy Ryssack (1928 – 2004): De Man die er niet in slaagde De Tekstballonnen van Edgar P. Jacobs te vullen.

maandag 10 november 2014

Wel verdraaid!


Naar de feestelijkheden in Berlijn of naar de feestelijkheden in Londen? Het dilemma loste zich vanzelf op: vrijdagnacht tuimelde ik van een steile sociëteitstrap, zaterdagochtend ontwaakte ik met een elastische zwachtel om de enkel en een bittere pil in de maag. Hoe graag was ik niet Het Kanaal overgestoken om in de Britse hoofdstad driewerf het ‘God save the Queen’ aan te heffen?


Het is vandaag, maandag 10 november, immers exact zestig jaar geleden dat in een zeker weekblad de laatste aflevering verscheen van Het Gele Teken (luttele weken later, in het kerstnummer, nam De zaak Zonnebloem een aanvang).

Overigens werd er in het album waarmee ik opgroeide, veel minder royalistisch gejuicht:


Evenmin leek de vertaler gecharmeerd van de vele Britse krachttermen waarmee Jacobs zijn tekstballonnen kruidde. Al op de eerste pagina wordt er stevig gevloekt (Damned! Goddam!) maar in het antieke druklettertje van de vroege Nederlandstalige uitgave lezen we voortdurend het beschaafde ‘Wel verdraaid!’, zelfs als de op-en-top Britse Blake zich deze kreet van afschuw laat ontvallen:


Situeer uzelf voor uw schrijn met Kuifje-albums, waarde lezer. Pijp uit de mond, diep ademhalen. En dan: proef luidkeels de operateske schoonheid van deze in onbruik geraakte uitdrukking op uw tong:

Mi-sé-ri-cor-de!

donderdag 6 november 2014

Het narrenschip


Je kunt veel over die originele pagina uit BIJOUX beweren, maar dat...

‘...deze plaat behoort tot het allerbeste dat een striptekenaar ooit heeft geschapen’?*

Het is precies die onnozele claim van Marcel Wilmet die me verwarde. Want waarom zou een expert zo argeloos zijn eigen autoriteit ondergraven? Is het overmoed?

De nar die in de kunstwereld pretendeert dat, pak ‘m beet, het mindere werk dat Vincent van Gogh bij zijn broer Theo schilderde ‘tot het allerbeste behoort dat een kunstschilder ooit heeft gemaakt’, kan zijn expertise-praktijk meteen opdoeken. Wijlen Jan Pieter Glerum vertrouwde het me al eens toe: ‘ In de wereld van de moderne kunst wemelt het van de experts die elke gelegenheid zullen aangrijpen de poten onder je stoel vandaan te zagen.’

Dat heet: zelfreinigend vermogen.

Maar in de stripwereld is het narrenschip een Karaboudjan die vaart in stille wateren. En dus meent een Belgisch expert zijn absurd-extatische aanspraken (‘… zoveel expressie als gevolg van zoveel werk… zoveel streven naar perfectie…’) onbelemmerd te kunnen onderbouwen met een curieus verfrommeld schetsje van Hergé:


Hier had compagnon Olivier Van Houte zijn leermeester Wilmet tot orde moeten roepen. De nuchtere liefhebber die zijn eigen ogen vertrouwt (‘beroert het me, spat de spanning eraf of is het van de lopende band gevallen?’) ziet immers allerminst perfectie. Hij ziet dat het wegrennende zigeunermeisje uit de schets in de uitwerking van Bob de Moor op de geïnkte plaat alle diepte, expressie en dynamiek is kwijtgeraakt.

En dan toch:‘… een van de mooiste platen die wij ooit onder ogen kregen…’ ?

Wilmets observaties hebben hoegenaamd niets te maken met een stripexpertise, maar staan volledig in dienst van het opstuwen van de prijzen. De vis moet duur betaald en voor een handelaar lijkt me dat geen ongezond streven. Uiteindelijk betaalt die liefhebber wat hij ervoor over heeft. Maar diezelfde liefhebber moet wel weten wat voor vlees hij in de kuip heeft. Deze 'expert' creëert een zeepbel waarin de rijkgeschakeerde nalatenschap van Hergé, met topstukken én minder werk, wordt gedegenereerd tot een potsierlijke catalogus van louter hoogtepunten.


*) De zinsnede kreeg gisteren al hilarische vleugels op het blog van Jean-Marc van Tol, de mythische tekenaar wiens bijna onmenselijke streven naar perfectie en grafische filosofie een onbetwistbare analogie heeft met het beste werk van de Karolingische renaissancisten.

woensdag 5 november 2014

Uitgesteld hoogtepunt (2)


Per mille miliardi di sabordi, zet nooit vraagtekens bij de koopwaar van een respectabel middenstander*. En durf een originele plaat uit BIJOUX geen lor te noemen:

En dat over een van de mooiste platen die wij ooit onder ogen kregen... Je zou de schouders erover kunnen ophalen als het niet een belediging was... voor de negende kunst. We hebben met die ‘P’ te doen, zo zielig. Want waar wringt het eens te meer? Bij de schatting natuurlijk: 250 tot 300.000 euro. Daar wordt ‘P’ onwel van. Dat druist in tegen zijn ‘gezond verstand’.

Eerder tegen zijn ongezonde geest volgens ons. Ondergetekende ontdekte deze plaat ruim vijf jaar geleden, samen met compagnon Thibaut Van Houte, en samen boden wij er toen net iets minder voor. Toen al. Want wat we zagen, was zo ontzettend mooi dat we wisten dat we iets unieks hadden gevonden. De plaat was helaas niet te koop... ‘P’ heeft dit kunstwerk hopelijk nooit mogen bewonderen, anders zou hij niet zo dwalen.

Deze plaat behoort tot het allerbeste dat een striptekenaar ooit heeft geschapen. Zoveel kracht in zo weinig lijnen, zoveel expressie als gevolg van zoveel werk, zoveel schetsen, zoveel streven naar perfectie. Ten bewijze hieronder één der vakjes van de plaat…



… en de schets van Hergé die eraan voorafging:


De schatting in Parijs is inderdaad niet perfect, want misschien iets te laag.

Was getekend, Marcel Wilmet


*) Vraag dat maar aan de clientèle van vishandelaar Kostunrix…

dinsdag 4 november 2014

Uitgesteld hoogtepunt


Naast de nogal suffe plaat uit SCEPTRE, gaat deze maand in Parijs ook dit onder de hamer:


Het (gesigneerde) origineel van pagina 2 uit BIJOUX, met een onnavolgbaar begeleidende tekst in de veilingcatalogus:

….toont ons onverwachte kanten van de grafische filosofie van Hergé… een lyrische illusie… benadrukt de reflexieve dimensie van het ontwerp… de klare lijn is hier pure speculatie en de mythe wordt op de proef gesteld… Een pictorale dialoog tussen de twee hoofdpersonages die symbool staat voor de verfijning van Kuifje… maar de synergie tussen de entiteiten die de structuur van de avonturen definiëren is nog steeds aanwezig…

Dixit de Koos Voos van dienst die ten slotte een uitgesteld hoogtepunt bereikt bij het laatste plaatje:


Kuifje loopt niet. Hij is opgehangen in een grafische ruimte die domineert zonder te overheersen. (…) Dit zijn de JUWELEN in al hun pracht.

Kom zeg, you talkin’ to me? C’est à moi que tu parles? Alors, mec, tu provoques? Mmmh? Tu provoques?

Grafisch is BIJOUX een lor waarin – letterlijk - veelvuldig wordt teruggrepen op oude standpunten:


Links AFFAIRE, rechts BIJOUX (Weekopdracht: zoek de oerbronnen waaraan de andere plaatjes op deze pagina zijn opgehangen…). Bij Artcurial zullen ze het wel een ‘verfijnd beeldrijm’ noemen, de nuchtere kijker ziet vooral een ongeïnspireerde gemakzucht.

Enfin, richtprijs € 250.000 – 350.000. Je zou de schouders erover kunnen ophalen als het niet zo’n belediging was van het gezonde verstand.

maandag 3 november 2014

Altijd wat


S. trakteerde me op een optreden van Ibrahim Maalouf, Frans-Libanese trompettist die een onweerstaanbare soundtrack heeft gemaakt bij een bijna negentig jaar oude filmklassieker van René Clair. Die omschrijving doet hem tekort, maar zijn andere muziek – een nogal uitbundige cocktail van Balkan, rock, hiphop en Arabische toonkunst – spreekt me minder aan.

Op Wind, zijn cd met filmmuziek voor La proie du vent, maakt hij een vette knipoog naar de soundtrack die Miles Davis voor Ascenseur pour l’Echafaud maakte, met de typische jaren vijftig-tonaliteit en een regenachtige melancholie.

De film zelf is een draak over een piloot die verliefd wordt op een kasteeldame wier hysterie fraai is uitgebeeld op het affiche:


Bij een latere publiciteitsposter, uit de vroege jaren dertig, zou het zomaar kunnen dat we het L’Atelier Hergé (publicité) zijn binnengereden:


Overigens blies Maalouf c.s. ons vrijdagavond de tent uit met een oorverdovend rockconcert waarin voor laid-back knipoogjes geen plek was. Met tuitende oren en een tikkeltje teleurgesteld stapten we in een taxi. Uit de speakers biggelde de zanger van Bløf: ‘M'n schoenen zijn gejat. Maar ik hoef niet meer naar buiten want er is nog wel wat.’

Ja, zo was er altijd wat, dacht ik mistroostig.

donderdag 30 oktober 2014

Gebakken peren


I.

Amusante bekentenis van een lezer die zijn gesigneerde en genummerde PICAROS-album inderdaad in een Melinex-zakje bewaart (‘vanzelfsprekend’, voegt hij er eigenwijs aan toe):

‘Eind jaren negentig gekocht voor vijftigduizend BEF wat destijds iets meer was dan mijn netto maandinkomen.’

Ik betaalde minder, daarover straks meer. Met andere woorden: we gaan het vandaag over de kale, zakelijke kant van het verzamelen hebben - en daarvoor kijken we, op een niet-inhoudelijke manier (haak gerust af, beschaafde lezer...!), naar die honderd exemplaren van de tirage de tête van PICAROS.

Ik zet er in dit geval bewust niet bij: gesigneerd en genummerd, want er bestaan (naast de exemplaren die dubbel gesigneerd zijn) zowel genummerde & ongesigneerde exemplaren en exemplaren die ongenummerd & ongesigneerd zijn. In dat laatste geval gaat het om een voorraadvondst waarmee je met een beetje handigheid scabreuze dingen kunt doen (Attention ! De fausses numérotations et signatures « Hergé » existent pour ce titre! waarschuwt stripventer Philippe Dognon in een vier jaar oude veilingcatalogus).

II.
Dezelfde Dognon biedt een genummerd & ongesigneerd exemplaar aan op eBay:


Nummertje 96, keurig in de verpakking, voor de vaste prijs van € 9.900,-. Geen handtekening, maar wél een uniek en genummerd pakpapiertje: de ongelukkige verzamelaar die daar gevoelig voor is (lees: compleetheid nastreeft), zal tandenknarsend zijn banksaldo moeten checken.

Nummertje 95 werd nog wel uitgepakt en gesigneerd en ging vorige maand onder de hamer bij Catawiki:


Schatting van de veilingmeester: € 11.000 - € 15.000. Hoogste bod: € 8.500. Als het inderdaad voor die prijs is verkocht, is dat minder dan dat hetzelfde album in 2010 opbracht bij een veiling in Parijs: € 9.772.

Van de eerste eigenaar, professor in de letteren Michel Covin, weten we dat hij in 1976 een kruiperig briefje naar Hergé stuurde. Als antwoord kreeg hij bovenstaand exemplaar op de deurmat: gratis, gesigneerd en met bijbehorend schrijven (dat ontbrak op de Catawiki-veiling):


Tikkeltje vileine opmerking van de genereuze Tekenaar:

Non, vous n’êtes pas le dernier des goujats!

‘Goujat’ laat zich onder andere vertalen als vlegel, hebberd en bedelaar…

III.
De tirage de tête van PICAROS heeft nogal een doorloop. Bij Artcurial gingen in zeven jaar tijd elf verschillende exemplaren onder de hamer (de twaalfde ligt gereed voor de komende novemberveiling). Het kostbaarste exemplaar was in 2012 goed voor bijna € 33.000. Dat is ruim dertig (30) keer meer dan de 6.000 Franse francs die ik er in ongedwongener verzameltijden voor neertelde. Maar zo’n bijzondere boodschap boven de signatuur heb ik nooit op de kop kunnen tikken:

À mon cher Bob de Moor, ce résultat d'une joyeuse et amicale collaboration

De meester bedankt de knecht voor zijn inspanningen en de lezer zit met de gebakken peren. Laten we er niet omheen draaien: alleen verzamelaars honoreren zo weinig kwaliteit met zoveel geld.


dinsdag 28 oktober 2014

Haagse Haddock


Mailtje van Scudder die stilstaat bij de dood van Marnix Rueb en zich een persbericht herinnert van het Hergé Genootschap, van eind maart 2005. Fragment daaruit:

Er is een aantal jaar in het diepste geheim aan gewerkt, maar nu is eindelijk een wens van vele Haagse leden van het Hergé Genootschap in vervulling gegaan. Kuifje is vertaald in het dialect van Den Haag, ook wel de taal van Haagse Harry genoemd. Vertaald is ‘Cokes in Voorraad’, in het Haags: ‘Cauks in Voâhraad’. Het spreekt voor zich dat Marnix Rueb, de vader van Harry, aan de vertaling heeft meegewerkt.

Over die medewerking hoefde Rueb volgens het persbericht niet lang na te denken. Over pagina 49 van ‘Cokes in voorraad’ merkt hij op:

‘Daarop is Haddock duidelijk Haagse Harry avant la lettre!’

Eens!


De presentatie van het boek vond volgens het persbericht ‘morgen’ plaats, klokslag 11 uur in het gemeentehuis van Den Haag. Bij zo’n datumaanduiding moeten natuurlijk alle alarmbellen gaan rinkelen...

En inderdaad, ook in de nieuwste veilingcatalogus van Artcurial zullen we dit Kùifie-album niet tegenkomen:




Met dank aan Scudder die dit konijn uit de hoed toverde.


Donderdag: de kale, zakelijke kant van verzamelen

maandag 27 oktober 2014

Platte exercitie


Naar Brussel voor De betovering van het alledaagse, de grote overzichtstentoonstelling van Turner Prize-winnaar Mark Leckey. Veel valt er te prietpraten over de doelen en de drijfveren van de Britse kunstenaar (over zijn ‘immer aanhoudende interesse in hoe technologie verlangens, herinneringen en fantasieën creëert’ bijvoorbeeld) maar ik ben domweg gefascineerd door zijn rare obsessie voor Felix de Kat.

In de industriële expositieruimte van Wiels, de voormalige bierbrouwerij Wielemans-Ceuppens, pakt Leckey uit met een levensgroot, intimiderend opblaasexemplaar:


Minder betoverend was daarna een bezoekje aan het afgestofte stripmuseum in de ook al zo keurig aangeharkte Zandstraat. Stripplaten exposeren blijft toch een saaie (en letterlijk: platte) exercitie, onverschillig de thema’s die je eraan vastknoopt en ongeacht de 3D-snuisterijen die je er tussendoor strooit.

De vitrine met het inspiratiemateriaal van Hergé maakte het op de valreep allemaal net iets minder gelikt:


Het weggegleden kaftje van ‘Moscou sans voiles’ deed me uitbundig gissen naar de doelen en drijfveren van de curator.

donderdag 23 oktober 2014

Berlijnse Harry


Omdat het de geboorte- én sterfmaand is van Harry Frommermann, oprichter van deze close harmony boyband avant la lettre…


…frommelen we op deze grijze dag ‘Les gars de la marine’ van de Comedian Harmonists dit blog binnen.

Waarna we achteloos een klaar lijntje kunnen trekken naar deze liederlijke zuipschuit:


Het populaire liedje* is afkomstig uit een al even populaire film:


Advertentie uit december 1931 voor de première van ‘Le Capitaine Craddock’ in de Gaumont Palace-cinema in Parijs, een art-deco paleis met vijfduizend plaatsen.

Dat is nogal wat:


Overigens is ‘Le Capitaine Craddock’ de Franse filmversie van de Duitse kraker ‘Bomben auf Monte Carlo’. Daarin zingt Hans Albers het nogal Duitse origineel van ‘Les gars de la marine’:


‘Das ist die Liebe der Matrosen’… Tegenwoordig onschuldiger dan ‘Les gars de la marine’ wat een geuzennaam is voor de fanatiekste aanhangers van Marine Le Pen.


*) Haddock zingt een gekende variant (C’est nous les gars... in plaats van Voilà les gars…) net als bijvoorbeeld Jane Birkin in haar gruweluitvoering van de song uit 1984.

dinsdag 21 oktober 2014

Thermoregulatie


Zoals we evenmin klaar zijn met het wasgoed dat vorige week in Brussel onder de hamer ging:


Richtprijs € 1000 – 1.500. Status: onverkocht. Volgens D. een misser die is toe te schrijven aan de verkeerde invalshoek van het veilinghuis:

‘Die kwibussen legden de nadruk op de dédicaces, terwijl het belangrijkste verkoopargument natuurlijk het ingedroogde transpiratievocht had moeten zijn!’

Wie de aanbiedingstekst goed leest, bespeurt inderdaad de gerede kans (vijftig procent!) dat de zweetplekken van Victor Hubinon zélf zijn. Onder de hamer ging dus niet ‘een gesigneerd T-shirt’, maar een...

...T-shirt met het excretie-residu voortspruitend uit de thermoregulatie van de lichaamstemperatuur van (vermoedelijk) de tekenaar van Driepoot en Baba. (Verkocht voor € 4.300 aan een Japanse verzamelaar).

Overdreven? Nee hoor, morsigheid is alleszins goed verkoopbaar. Op dezelfde veiling ging dit wél met succes onder de hamer:


Vijfhonderd euro voor het dampende kadaver van De Zwarte Rotsen.

maandag 20 oktober 2014

Storing


Met die televisie zijn we dus nog niet klaar:


Want hoezo: niet modern? Een lezer wees me op de vooruitstrevende techniek: wél een stroomdraad, geen antennekabel. En desalniettemin: een haarscherpe kleurenontvangst!

Ik moest aan de Supercolor Tryphonar denken die toch ooit een tikkeltje méér plaats in beslag nam...


...en, zoals we weten, een iets mindere beeldkwaliteit bood:


Amper vijftien jaar later is zelfs in het hart van de jungle, in het kamp van de Picaro’s, zoiets als een antenne niet noodzakelijk voor een uitstekende analoge kleurenontvangst:


‘Televisie? Hier? Dan moeten ze wel een generator hebben…’ roept Kuifje onnozel.

Enfin, muggenzifterij, ik weet het. Additioneel commentaar van diezelfde lezer:

‘…en het allerlelijkste plaatje uit Picaro’s staat natuurlijk niet op pagina 2, maar op pagina 53 bovenaan, over de volle breedte…’

Ik ben geneigd hem gelijk te geven, maar ga zijn ‘voorkeur’ hier niet afbeelden. Trek gerust één van die honderd genummerde en gesigneerde PICAROS-albums uit het zuurvrije Matla-zakje van Melinex-polyester en oordeel zelf.

vrijdag 17 oktober 2014

Een vlammend octium


I.
Uitnodiging voor de officiële presentatie van de autobiografie van een oude kennis, de cineast R. Tikkeltje curieus, want dat boek staat hier onofficieel al drie jaar in de kast. Bovendien is het alweer twee jaar en drie maanden geleden dat R. (bekend van de kaskraker Schatjes) met krakende stem de gasten toesprak op zijn eigen crematie.
Zijn bijnaam was ‘De Bruut’ (hij kon nogal vervelend doen tegen schmierende acteurs) en dat is meteen ook de titel van zijn erg bittere memoires waarvan de eerste zin luidt:

Wie bij de Nederlandse film werkt kan niet zonder psychiater.

Toch was deze R., in de stoet van hele en halve gekken die hier de deur plat liepen, best een duldbare gast. Jammer dat hij zich in dit aangrijpend slecht geschreven boek als een pias te kijk zet.

II.
Onderwijl was ik eindelijk begonnen aan de biografie over die andere bruut: ‘Onklare Lijnen’ van Nick Garcia, een vuistdikke uitgave waarin volgens de achterflap...

‘...een vlammend octium en een exactheid van beschrijving volmaakt samengaan’.

Van ‘octium’ had ik nog nooit gehoord, maar de eerste alinea gaf wel ongeveer een idee in welke richting ik het moest zoeken:



III.
Met name de slachtofferrol van mevrouw Hergé wordt door Garcia breed uitgemeten. D. zond me de scan van een pulpromannetje van Leo Livorno dat hij tijdens lezing van ‘Onklare Lijnen’ onder handbereik had...

‘...om mezelf in hemelsnaam wijs te maken dat de geschiedenis een ander verloop heeft gekend’:


‘Let vooral op het glaasje,’ beval D. ‘Vat 69?’

Ik keek ernaar met gemengde gevoelens.

woensdag 15 oktober 2014

Stelletje verlopen bladluizen!


Jansen en Janssen gaan onderuit, najaar 1935:


Jansen en Janssen gaan onderuit, najaar 1975:


Veertig jaar zijn verstreken en je moet toch wel een verlopen bladluis zijn - en een wormstekige aardpeer bovendien - als je zó suf de langverwachte terugkeer van je titelheld aankondigt. De ouderwetse slapstick van Jansen en Janssen, de wezenloze blikken van Kuifje en Haddock... Waar is de fonkeling, waar is het Avontuur?

De kranige lezer die het Weekblad toch opensloeg, kreeg dit voor de kiezen:


Mijn favoriete lelijkste plaatje uit PICAROS. Alles en iedereen is hier, geesteloos en met vergauwelozing van de verhoudingen, op de kaderlijn geplaceerd, inclusief de kapitein op zijn ongelukkige De Moor-beentjes en de televisie op de modernistische voet.

Over dat televisietoestel is vaak opgemerkt dat het ‘te modern’ is voor het decor van Molensloot. Maar zo modern was het apparaat toen al niet meer. Vijf jaar eerder werd het gepresenteerd op een beurs in Parijs:


Wie in 1975 de visite wilde imponeren met een modern tv-toestel én flink in de slappe was zat, kocht vanzelfsprekend dit supermodel van Nordmende: de Spectra SK2 Color de Luxe Studio:


Een groot kleurenscherm met daaronder drie zwart-witmonitoren om tegelijkertijd naar vier (4) programma’s te kunnen kijken. Verdisconteerd met de inflatie kostte dat geintje zomaar € 12.000,-. Mooi is anders, maar geldt dat voor PICAROS niet evenzeer?


dinsdag 14 oktober 2014

Etiquette voor striplezers (2)


Luimig mailtje van D. die zich afvraagt of dit smoezelige T-shirt nog met goed fatsoen is te dragen:


Volgekalkte kloffie met dédicaces van Franquin, Hubinon, Paape, Peyo, Roba, Francis, Deliège, Mittéï, Walthéry, Will, Tillieux, Seron, Dany, Lambil en Mitacq (bij volmacht). Gemaakt in 1973, op de verjaardag van Hubinon. Afgelopen zondag onder de hamer in Brussel met een richtprijs van € 1.500,-.


Mijn S. adviseert: voorbehandeling met HG-vlekkenverwijderaar en daarna in de kookwas op negentig graden.

maandag 13 oktober 2014

Etiquette voor striplezers


Omdat ik gisteren een lelijke snijwond opliep bij het trancheren van een oude haan, beperken we ons vandaag tot een greep uit de mailbox. Vraag van een modebewuste A la recherche-lezer die worstelt met de etiquette:

Hoe draagt men op informele bijeenkomsten een Kuifje-album bij zich zónder uit de toon te vallen?

Laten we eens kijken naar de bijgesloten foto:


Zo hoort het dus niet.

Verticaal gevouwen album geschoven in de binnenzak van een casual jack van ontwerper Marc Jacobs. Dat populaire high fashion-jasje heeft half cultureel Amsterdam in de kast hangen - ik ook, moet ik bekennen, dus kan ik eenvoudig illustreren waar de pijnpunten liggen.

Ten eerste: in tegenstelling tot het pochet, kent een Kuifje-album slechts één correcte wijze van vouwen:


Altijd met het omslagbeeld naar buiten.

Daarmee zijn we er nog niet, want de tweede gouden regel luidt: altijd stof in stof.


Dat wil zeggen: alleen albums dragen uit de eerste, ongekartonneerde reeks met linnen rug. Waarmee PICAROS (zie foto 2) dus is uitgesloten - iets waarover we niet al te zeer hoeven treuren.
Grofweg kunnen we dan nog onderscheid maken tussen een extraverte, wat agressievere dracht (rood linnen) en een zonniger, meer rationele dracht (geel linnen).

Tot slot nog dit:


Exemplaren van de Petit Vingtième nimmer gevouwen in de binnenzak, maar altijd aandachtig nonchalant opgerold in de linker buitenzak. Niet iedereen let even goed op deze details* en toch zijn ze van essentieel belang bij het maken van een goede indruk.

*) Daarom vinden stripbeurzen over het algemeen plaats in sport- en veehallen.